Steunpunt Levend Erfgoed

De Smijter is afkomstig uit Vlaanderen en was vroeger veel verspreid in de omgeving van Antwerpen. De naam verwijst naar de oude eigenschap van de doffer om zich naar zijn duivin te 'smijten'. Hij vloog met luid klappende vleugels over zijn duivin heen. Hoewel het nog steeds temperamentvolle duiven zijn, is er van deze oorspronkelijke eigenschap niet veel overgebleven.

Zoals de naam laat vermoeden zijn ze afkomstig uit de streek van Ronse. Ze zijn pas rond 1900 in hun oorspronkelijke verschijningsvorm gefokt. Het is een goede vleesduif met ruime vleesaanzet die gemakkelijk elke maand een nest jongen kan voortbrengen. Ook bij de Ronsenaar stelt de huisvesting geen problemen. Deze duiven zijn zeer geschikt voor vrije uitvlucht en of het bevolken van een duiventoren.

Bij de ontwikkeling van de Belgische reisduif had men in de beginfase meerdere verschijningsvormen. Eén van deze vormen was de 'Luikse'. Deze is in de achttiende eeuw in de streek van Luik ontstaan uit kruisingen van meeuwduiven en de later verdwenen Camus (platneusduif). Daar de reisduivenfokkers enkel op vliegeigenschappen selecteerden, werden in een later stadium al de afzonderlijke vormen (o.a. de Antwerpse, Gentse, Vervierse) onderling gekruist. De 'Luikse' heeft men achteraf terug in zijn oorspronkelijke vorm teruggefokt om ze op die manier voor het nageslacht te bewaren.

De Luikse meeuw is ontstaan in de streek rond Luik. Volgens sommige schrijvers zijn ze sterk verwant met de Franse Meeuw die daar begin 19de eeuw werd ingevoerd. Ze hadden voor die tijd echte reisduiveneigenschappen en werden rond 1850 nog als reisduif gebruikt in die regio. De huidige Luikse meeuw is een echt sierduivenras zonder verdere nutseigenschappen. Het gewicht bedraagt ongeveer 400 gr.

De Luikse Barbet is afkomstig van de streek rond Luik, ze zijn verwant aan de Luikse reisduif en hebben ook gemeenschappelijke voorouders: o.a. de verdwenen Camus of platneusduif. Ze werden ook in de negentiende eeuw als reisduif gebruikt. Barbetjes zijn korte en gedrongen duifjes met een typisch meeuwduivenjabot vooraan de hals. Door hun reisduivenafkomst zijn het gespierde duifjes die en gewicht van rond de 500 gr bereiken. Zijn gemakkelijk in zowel de fok, de verzorging en de huisvesting.

De Limburgse Kraagduif werd reeds in 1850 zowel in Duitsland als in Engeland gefokt. Vanaf 1970 zijn ze in Limburg terug tot leven gewekt. Limburgse kraagduiven zijn sierlijke duifjes die verwant zijn aan de Oud Hollandse Kapucijn. Ze worden ook wel eens de duifjes van Jan Steen genoemd, omdat ze op minstens één van 's meesters doeken voorkomen.

Dit is een kropperras, oorspronkelijk afkomstig uit Leuven en omstreken. Hij wordt ook Leuvense kropper genoemd. Het is een opgericht kropperras, niet zo zwaar als de Gentse. Hun naam signoor zouden ze destijds van de Spaanse overheerser gekregen hebben door hun fiere opgerichte houding. Leuvense signoren kwamen nog midden de 19e eeuw voor in de streek rond Leuven. Ze hadden toen de eigenschap om zeer hoog te vliegen, zelfs 's nachts bij maneschijn. De huidige Leuvense zijn door de lovenswaardige prestaties van enkele fokkers terug in hun oorspronkelijke verschijningsvorm herfokt.

De Gentse Meeuw is in de jaren vijftig ontstaan in Gent. Ze werd geselecteerd uit Vlaanderse Smierels en werd officieel erkend in 1960. Gentse Meeuwen zijn volledig witte Vlaanderse Smierels. Ze hebben een relatief kort snaveltje en langs beide kanten uitspreidende jabot. Gentse Meeuwen zijn rustige, doch opgewekte sierduifjes die zeer weinig eisen stellen aan hun verzorging, voeding en huisvesting. De huidige Gentse Meeuwtjes wegen ongeveer 400 gr.

Zoals de naam laat vermoeden is dit een kropperras dat zijn oorsprong vond in de buurt van Gent. Reeds rond 1400 zouden gelijkaardige grote kroppers in onze streken zijn waargenomen. Kropperrassen onderscheiden zich van andere duivenrassen door hun eigenaardige gewoonte om veelvuldig de krop met lucht op te blazen.

De Carneau is een Belgisch-Frans duivenras dat afkomstig is uit de driehoek Lille (Rijsel), Doornik en Kortrijk. De naam Carneau zou ook volgens sommige bronnen voortkomen uit de gelijkenis tussen het verenkleed van de oorspronkelijke kleurslag van de Carneau (rood met epauletten) met de kledij van geestelijken van de orde van de Carmel.