Steunpunt Levend Erfgoed

De Vlaanderse Smierel stond vroeger in grootte en gewicht zeer dicht bij de Antwerpse Smierel. Voor 1900 werd deze duif zelfs als onderras van de Antwerpse, maar met puntkap, aanzien. Vlaanderse Smierels zijn rustige maar opgewekte sierduifjes die zeer weinig eisen stellen aan hun verzorging, voeding en huisvesting.

Het Speelderken is een zeer oud Vlaams ras. De Oude Meester David Teniers de Jonge schilderde naar alle waarschijnlijkheid Speelderkes in de 17de eeuw. John Moore beschreef ze reeds in 1730. Hij noemde ze toen 'the Finnicken'. In 'Beschrijvinge der Duyven' van Van Vollenhoven (1686) worden ze 'Drayertjens' genoemd om hun typische vliegstijl (baltsspel). Speelderkes hebben een baltsspel waarbij de doffer op geringe hoogte (van 50 cm tot 1 m) cirkels boven zijn duivin vliegt om haar als dusdanig het hof te maken. Goede doffers doen dit meerdere malen binnen enkele minuten.

De Smijter is afkomstig uit Vlaanderen en was vroeger veel verspreid in de omgeving van Antwerpen. De naam verwijst naar de oude eigenschap van de doffer om zich naar zijn duivin te 'smijten'. Hij vloog met luid klappende vleugels over zijn duivin heen. Hoewel het nog steeds temperamentvolle duiven zijn, is er van deze oorspronkelijke eigenschap niet veel overgebleven.

Zoals de naam laat vermoeden zijn ze afkomstig uit de streek van Ronse. Ze zijn pas rond 1900 in hun oorspronkelijke verschijningsvorm gefokt. Het is een goede vleesduif met ruime vleesaanzet die gemakkelijk elke maand een nest jongen kan voortbrengen. Ook bij de Ronsenaar stelt de huisvesting geen problemen. Deze duiven zijn zeer geschikt voor vrije uitvlucht en of het bevolken van een duiventoren.

Bij de ontwikkeling van de Belgische reisduif had men in de beginfase meerdere verschijningsvormen. Eén van deze vormen was de 'Luikse'. Deze is in de achttiende eeuw in de streek van Luik ontstaan uit kruisingen van meeuwduiven en de later verdwenen Camus (platneusduif). Daar de reisduivenfokkers enkel op vliegeigenschappen selecteerden, werden in een later stadium al de afzonderlijke vormen (o.a. de Antwerpse, Gentse, Vervierse) onderling gekruist. De 'Luikse' heeft men achteraf terug in zijn oorspronkelijke vorm teruggefokt om ze op die manier voor het nageslacht te bewaren.

De Luikse meeuw is ontstaan in de streek rond Luik. Volgens sommige schrijvers zijn ze sterk verwant met de Franse Meeuw die daar begin 19de eeuw werd ingevoerd. Ze hadden voor die tijd echte reisduiveneigenschappen en werden rond 1850 nog als reisduif gebruikt in die regio. De huidige Luikse meeuw is een echt sierduivenras zonder verdere nutseigenschappen. Het gewicht bedraagt ongeveer 400 gr.

De Luikse Barbet is afkomstig van de streek rond Luik, ze zijn verwant aan de Luikse reisduif en hebben ook gemeenschappelijke voorouders: o.a. de verdwenen Camus of platneusduif. Ze werden ook in de negentiende eeuw als reisduif gebruikt. Barbetjes zijn korte en gedrongen duifjes met een typisch meeuwduivenjabot vooraan de hals. Door hun reisduivenafkomst zijn het gespierde duifjes die en gewicht van rond de 500 gr bereiken. Zijn gemakkelijk in zowel de fok, de verzorging en de huisvesting.

De Limburgse Kraagduif werd reeds in 1850 zowel in Duitsland als in Engeland gefokt. Vanaf 1970 zijn ze in Limburg terug tot leven gewekt. Limburgse kraagduiven zijn sierlijke duifjes die verwant zijn aan de Oud Hollandse Kapucijn. Ze worden ook wel eens de duifjes van Jan Steen genoemd, omdat ze op minstens één van 's meesters doeken voorkomen.