Steunpunt Levend Erfgoed

Pas in 1912 werd er gestart met de veredeling van onze koehonden of bouviers die toen op de hoeven in gans België voorkwamen.

In Vlaanderen onderscheidde men twee types Bouviers: het eerste type had grijs haar en werd Bouvier des Flandres gedoopt, het tweede was de Bouvier de Roulers (= Roesalere in het frans). Dit laatste type was meestal zwart en groter dan de Vlaamse koehond. Hij werd ook Moerman of Prikhaar genoemd.

Vriendelijk van nature en zeer gehecht aan zijn meester. Rustig van aard en toch waakzaam. Dat neemt niet weg dat een flinke wandeling best naar zijn zin is. Het Klein Brabandertje vindt het vanzelfsprekend om in de belangstelling te staan en geniet met volle teugen van het ononderbroken gezelschap van zijn meester en gezin.

Vanaf 1891 werd er in België gestart met de veredeling van herdershonden. Er werd een inventaris opgemaakt van de aanwezige types die toen voorkwamen. Daaruit bleek dat vooral de haarkleur en de structuur van de vacht zeer divers was. Rond 1899 werden de Belgische herders opgedeeld in vier 'onderrassen', elk met hun specifieke haarkleur en vachtstructuur. Eén van die vier rassen was de Groenendaler.

Vriendelijk van nature en zeer gehecht aan zijn meester. Rustig van aard en toch waakzaam. Dat neemt niet weg dat een flinke wandeling best naar zijn zin is. Het Griffonnetje vindt het vanzelfsprekend om in de belangstelling te staan en geniet met volle teugen van het ononderbroken gezelschap van zijn meester en gezin.

Het Krulharig leeuwtje, ook wel Bichon frisé genoemd, is een levendig gezelschapshondje. Het is zeer aangenaam in de omgang. Het zijn vrolijke, speelse hondjes zonder al te veel drukte te maken. Het is een gehoorzaam ras, zacht van karakter. Het is dan ook een uitstekende gezelschapshond voor mensen die in een flat wonen.

Rond 1900 kwam een bont allegaartje aan trekhonden voor in ons land. Er werd toen gestart met de veredeling van de Belgische trekhond. Zo bekwam men een tamelijk homogene populatie van trekhonden. Deze dieren waren echte trekkers die veel makkelijker en goedkoper te houden waren dan bijvoorbeeld paarden. Met het verbieden van de hondenkar verdween ook stilaan de Belgische trekhond van het toneel.

Vriendelijk van nature en zeer gehecht aan zijn meester. Rustig van aard en toch waakzaam. Dat neemt niet weg dat een flinke wandeling best naar zijn zin is. Het Griffonnetje vindt het vanzelfsprekend om in de belangstelling te staan en geniet met volle teugen van het ononderbroken gezelschap van zijn meester en gezin.

Lange tijd dacht men dat dit ras was uitgestorven. Sinds 1994 treft men de Ardense koehond af en toe weer aan op tentoonstellingen. De verschillen met zijn Vlaamse neef zijn zeer duidelijk.

Ardense koehonden hebben een rustiek uiterlijk en zijn zeer gehard. Het zijn echte werkhonden, gewend aan het buitenleven. De Ardense Koehond of Bouvier des Ardennes heeft het uitzicht en de lichaamsbouw van een herdershond maar is minder geblokt, heeft een langere rug en rechtopstaande oren.

De geschiedenis van de Vlaamse geit is terug te voeren tot de bruine Frankische geit maar met duidelijke inbreng van de schaapskopgeit. Deze geit kwam voornamelijk voor in de provincies Oost- en West-Vlaanderen en Brabant.

De Kempense geit is door selectie ontstaan uit de veelkleurige (maar overwegend witte) 'schaapskopgeit', een grofgebouwde geit afstammend van de Keltische Witte geit. Deze geit kwam voornamelijk voor in de provincies Antwerpen, Limburg en Brabant. Door inkruisen van de productievere Saanen geit dreigde het oorspronkelijke type echter bijna volledig verloren te gaan.

Daarom voert SLE een actief beleid om de witte Kempense geit weer in ere te herstellen. Sinds 2007 werd SLE erkend voor het bijhouden van het stamboek.